ΠΑΙΔΟΜΑΝΙΑ

Ξημερώνοντας μία καινούργια μέρα αφιερώνω από καρδιάς αντί για Καλημέρα σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους το βιντεάκι που ακολουθεί (περί φιλίας)...

 Τι βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο!!!...

Μη θυμώνετε όμως οι διαδικτυακές  μου  φίλες!  Δεν συνιστώ στους φίλους μου να χρησιμοποιούν ....τέτοιες μεθόδους πειθούς!!!...   

Να έχετε ένα πολύ όμορφο βράδυ!

Την Καλησπέρα μου σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους!

Το Διδυμότειχο έχει καταπληκτικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς!   Ως εθελοντής ξεναγός διαπίστωσα "ιδίοις όμμασι" τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν για την ανάδειξή τους και  ήταν ένας από τους λόγους που αποφάσισα να βάλω υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Διδυμοτείχου!  Δέστε παρακάτω ένα βιντεάκι που παρουσιάζει με αποκαλυπτικό τρόπο έναν από τους παραπάνω εξαιρετικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς, όπως είναι η αρχαία Πλωτινούπολη (ένα από τα δύο κάστρα του Διδυμοτείχου).

Δείτε τους καλύτερους στίχους που πέρασαν από την ιστορία..

Βασανιστείτε! Διαβάστε.. όσο αντέχετε!

Νίκος Δουλάμης
«Έρωτά μου τοκογλύφε
γλύφε το κορμί μου γλύφε»

Κώστας Καφάσης
«Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω,
γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο. »

Πέπη Τσεσμελή
"Σκανδαλίζομαι, μονάχη μου αγγίζομαι
με μια γραβάτα σου ερεθίζομαι"

"Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,
βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες"

Λάκης Σκουτάρης
«Είμαι ένας άνθρωπος τρελός,
σχιζοφρενής και μανιακός,
που μες την τρέλα μου ο φτωχός,
ψάχνω για να' βρω λίγο φως»
«Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα, σκοτάδι είσαι σκοτεινό,
σκοτοσκοτεινιασμένο, σκοτάδι κατασκότεινο, και βράδυ βραδιασμένο.»

Αντζελα Ρέμπη
«Αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες,
θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες»

Χριστίνα Γαλάνη
«Από κορμί είμαι η best
Κι από προσόντα είμαι first
Μ' αυτό στους άντρες κάνω test
Για να διαλέξω.
Μπες όπως όλοι στη γραμμή
Ασε τα μα, τα μου, τα μη
Πέρνα λοιπόν τη δοκιμή
Και ίσως σε επιλέξω»

Μια συλλογή από τα καλύτερα των δύο Εθνικών Οδών και του συνολικού επαρχιακού και αγροτικού Οδικού Δικτύου:
«Απόψε έχω περίοδο, μα έχω κι άλλη δίοδο.»
«Θέλω στο σώμα σου σαν μπω, να με χτυπάς με το σαμπώ.»
«Τα ματάκια σου με καιν γιατί είσαι μανεκέν. »
«Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Αγιο Γεώργιο»
«Σε είδα στο ποδήλατο και ήσουν όλο τρέλα, μα ξαφνικά κατάλαβα πως έλειπε η σέλλα.»

Ακολουθεί το καλύτερο!!!
η ιστορία γενικά περιγράφει έναν απατημένο σύζυγο όπου στην αρχή απειλεί:
«θα φέρω τη βενζίνη
κι αναλαμβάνω την ευθύνη.»

και καταλήγει στο ρεφρέν που μας άφησε άφωνους.:

«την είχα άχτι, την είχα άχτι,
τώρα την έχω μόνο σε στάχτη,
μέσα στο τσίγκινο κουτί,
που φύλαγε τα μπικουτί..»

Πόπη Μαλιωτάκη
"Δεν είμαι η Beyonce είμαι η Ποπάρα έχω και φωνή έχω και κορμάρα.
Δεν είμαι η Beyonce είμαι η Μαλιωτάκη και τραγουδώ τα λόγια αυτά,
μόνο για σένα Λάκη"

Στέλλα Μπεζαντάκου
"Στο κορμί μου σαν μπλουζάκι σε φορώ και δε σ' αλλάζω
στη ζωή μου κολλητό μου ρούχο που ποτέ δε βγάζω"

Πωλίνα
"Και όταν με παράτησες στα κρύα του λουτρού,
δεν πήγα σε ψυχίατρο, δεν πήγα σε χαρτού.
Και όταν με παράτησες στα κρύα του λουτρού,
ξενύχτησα και έκλαψα στην πολυθρόνα την μπαμπού"

"Πειρασμός, πειρασμός,
στη ρουτίνα μου
σεισμός και χαλασμός [πειρασμός]
Πειρασμός, πειρασμός,
είσαι, μάτια μου, εσύ
κατακλυσμός [πειρασμός]
Πειρασμός, πειρασμός
μ' έχει πιάσει
ερωτικός παροξυσμός [πειρασμός]"

Έφη Θώδη
«Θα κάνω ότι μου ζητήσεις, θα κάνω ότι μου ζητήσεις.
Θέλω να ευχαριστηθείς και να με ευχαριστήσεις»

_______________________

_______________________

Και καπνίζω πούρα για 'σενανε χαμούρα
και καπνίζω πίπες για τα ψέματα που είπες.
Κορίτσι μου γλυκό εγώ σε αγαπούσα,
και μαλακία να έκανες εγώ σε συγχωρούσα.
Πάντα σε όλους έλεγα το πόσο σε ποθούσα
και τα λεφτά μου τα καλά για σένα τα κρατούσα.
Μπορεί να ήτανε σωστό μπορεί ναταν και λάθος,
κανένανε δεν άκουγα απ' το μεγάλο πάθος.
Και εκεί απάνω η σχέση μας που ήτανε κανόνι,
πετάς μια φράση πούστικια «θέλω να μείνω μόνη. »
Χάλασα ένα μύριο σε κάρτες και δωράκια,
τι μαλάκας ήμουνα δεν τα 'τρωγα σουβλάκια;;;(ΚΟΡΥΦΑΙΟ??)
Για 'σενανε δεν άνοιξα μονάχα την καρδιά μου,
ανοίξανε και οι τσέπες μου και 'φαγαν τα λεφτά μου.

Aν αντέξατε να φτάσετε μέχρι τέλους τα θερμά μου συγχαρητήρια!!!...  Εύχομαι να εχετε έχετε ένα πολύ όμορφο μήνα (όχι πάντως με τέτοια τραγούδια!!!...)

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά το φίλο και συμμαθητή που μου το έστειλε!

Tην Καλησπέρα μου σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους με ένα απόσπασμα από  το  βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ" που μ΄αρεσει ιδιαίτερα!

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή ...

Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει,  όχι απαραιτήτως κάποιοις που βρίσκει.

Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση.

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.

Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει.

Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος.

Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα.

Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου.

Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα.

Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος.

Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωποις ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.

Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση.

Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος.

Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες.

Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού.

Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ...

Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει.

Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε.

Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή.

«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:

«Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω ...

»Οταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει:

Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.

Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.

»Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:»

»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;

»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;

»Και ο γάμος των φίλων;

»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;

»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;

»Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;

»Ώρες; Μέρες;

Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό.

»Οταν κάποιοιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»

Tην Καλημέρα μου από καρδιάς σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους!

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων
Πρώτη εκτέλεση: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Πάντα με πιάνει ο έρωτας
όσο πολύ κι αν τρέχω
γιατί είν' εκείνος φτερωτός
κι εγώ φτερά δεν έχω.

Λιγότερο από μια στιγμή
μάτια να κοιταχτούνε
μπορεί να φύγει μια ζωή
να μη λησμονηθούνε.

Ανάθεμά σε έρωτα
πώς μ' έχεις καμωμένο
α που να ειδώ ένα πρωί
το τόξο σου σπασμένο
το τόξο σου σπασμένο.

Θα βγω ψηλά στα σύννεφα
να κάτσω σε μιαν άκρη
κι όπου θα ειδείς ψιλή βροχή
θα είν' το δικό μου δάκρυ.

Πρώτη φορά μου το θωρώ
φωτιά στο χιόνι απάνω
παιγνίδια με τον έρωτα
που λιώνουν δεν ξανακάνω.

Ανάθεμά σε έρωτα
πώς μ' έχεις καμωμένο
α που να ειδώ ένα πρωί
το τόξο σου σπασμένο
το τόξο σου σπασμένο.

Μικρό παιδί ο έρωτας
με κάνει κάθε τόσο
και θα μισέψω απ' τη ζωή
χωρίς να μεγαλώσω.

Ανάθεμά σε έρωτα
πώς μ' έχεις καμωμένο
α που να ειδώ ένα πρωί
το τόξο σου σπασμένο
το τόξο σου σπασμένο.

Yπάρχουν άπειροι ορισμοί της αγάπης... Όταν ομως ο ορισμός αυτής δίνεται από πολύ μικρά παιδιά τότε μένεις πραγματικά έκθαμβος από τις απαντήσεις τους...  Μακάρι ο παραπάνω αυθορμητισμός να παρέμενε κι όταν γίνονταν ενήλικες!...

Καλό σας βράδυ διαδικτυακοί μου φίλοι!

Αν  έχεις πολλά παιδιά, γιορτάζεις συχνά!... 

23 Ιουλίου σήμερα και ο μεγάλος μου ο γιος ο Δημήτρης, έκλεισε τα 25!  Τρεις μέρες μετά τον μεσαίο μου το γιο, έχει κι αυτός τα γενέθλιά μου! Προσπαθήσαμε να ....προγραμματίσουμε να να συμπέσουν τα γενέθλιά τους αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε!!!...   

Tελείωσε το μαθηματικό στο Ηράκλειο, τελείωσε το μεταπτυχιακό του στην Αγγλία, έκανε τη στρατιωτική θητεία του και τώρα ...τώρα αρχίζουν τα δύσκολα... Του έχω όμως εμπιστοσύνη γιατί αγαπάει με πάθος τα μαθηματικά και σε πρώτο χρόνο θα εργασθεί κάνοντας ιδιαίτερα  μαθήματα και δουλεύοντας κάποιες ώρες στο φροντιστήριο του αδερφού μου... Μέχρι να βελτιωθούν λιγάκι τα οικονομικά μας για να φύγει για διδακτορικό στην Αγγλία, όπως είναι το όνειρό του...

Χρόνια Πολλά, Δημήτρη, με υγεία, αγάπη, ευτυχία και εύχομαι ολόψυχα να πραγματοποιηθούν όλα τα όνειρά σου!

Την Καλημέρα μου από καρδιάς σε όλους τους διαδικτυακούς  μου φίλους!

Μία κάρτα έδωσε την αφορμή γι΄αυτή την εγγραφή. Μία κάρτα που την έστειλε στο γιο μου το Δημήτρη από μία πόλη της νότιας Κίνας, ένας φίλος του Κινέζος με τον οποίο γνωρίστηκαν κατά την διάρκεια των σπουδων τους (2008-2009) στο Μάντσεστερ της Αγγλίας!

Έχουμε συνηθίσει τη λέξη "φίλος" να τη χρησιμοποιούμε τόσο συχνά που θα είχε την εντύπωση κανείς ότι όλοι μας έχουμε εκατοντάδες φίλους... Ευχής έργον βέβαια θα ήταν να συνέβαινε κάτι τέτοιο... Η φιλία όμως μόνο όταν δοκιμασθεί πραγματικά αναδεικνύεται...  Στις ευχάριστες στιγμές, στα εύκολα βρίσκει κανείς μόνο φίλους...

Αρχές του 2009 -αν θυμάμαι καλά- ο Δημήτρης έπαθε ένα σοβαρό ατύχημα. Συγκεκριμένα μπήκαν τζάμια στο μάτι του- το πως  είναι ολόκληρη ιστορία- και εισήχθη εκτάκτως στο χειρουργείο! Ημέρα Δευτέρα έγινε το ατύχημα, πλήν όμων για να μην μας ...ανησυχήσει και φύγουμε κατ΄ευθείαν για την Αγγλία να τον δούμε, θεώρησε σκόπιμο να μη μας ενημερώσει αμέσως αλλά το Σάββατο αφού είχε γίνει η σοβαρή επέμβαση και ευτυχώς όλα πήγαν άψογα!!!... Ομολογουμένως το σύστημα υγείας λειτούργησε τέλεια, την επέμβαση την έκανε καθηγητής ιατρικής και -τι περίεργο αλήθεια!..- δε ζήτησε καθόλου φακελάκι!!!...

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας του στο νοσοκομείο τον επισκέφθηκαν αρκετοί συμφοιτητές του στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ από διάφορες χώρες... Αυτός όμως του οποίου η συνδρομή ήταν κάτι παραπάνω από συγκινητική, ήταν ο Κινέζος φίλος του, ονόματι Γεν (υποθέτω ότι είναι το μικρό του όνομα!)  Αυτός τις πρώτες μέρες ήταν ΣΥΝΕΧΩΣ δίπλα του στο νοσοκομείο και αφού πήρε με το καλό ο Δημήτρης εξιτήριο, πήγαινε στο σπίτι του γιου μου και του μαγείρευε Κινέζικο φαγητό!!!....

Υπάρχει όμως και συνέχεια! Όταν αργότερα ο Δημήτρης πήγε στη Θεσ/νίκη για να γίνει κουμπάρος σε ένα παιδικό του φίλο ήρθε και ο Κινέζος ο Γεν στο γάμο από την Αγγλία για να δει και το φίλο του αλλά και να αποκτήσει μία διαφορετική εμπειρία!  Τον φιλοξενησαμε βέβαια στο σπίτι μας στη Θεσ/νίκη, όπου μένει τωρα ο μεσαιος ο γιος μου που σπουδαζει στο Φυσικό. Ο Γεν ήταν ένα συμπαθέστατο παιδί, συνομίλικος του γιου μου -24 ετων τότε- και ήταν όλο με το χαμόγελο στα χείλη!... Τραβούσε συνεχώς φωτογραφίες για οτιδήποτε έβρισκε διαφορετικό απο τα αντίστοιχα της χώρας του, όπως τα φαγητά και τα γλυκά που είχε φτιάξει η σύζυγός μου!

Το πιο αστείο ποιο ήταν ? Είχε έρθει μαζί μας και στο γλέντι βέβαια και σε μιά στιγμή κάποιος φίλος μου τον κάλεσε να μπει στο χορό!!!... Επειδή  είναι άτομο με πολύ χιούμορ και χωρίς κανένα "κόμπλεξ" σηκώθηκε αμέσως και γελώντας προσπαθούσε να μιμηθεί τους άλλους που χόρευαν!!!... Φαντάζεστε τώρα ένα Κινέζο να προσπαθεί να χορέψει ...Θρακιώτικα!!!.... Για πρώτη φορά πάντως δεν τα πήγε καθόλου άσχημα!!!...

Περιττό να πω βέβαια εγώ και η σύζυγός μου, ως  γονείς του Δημήτρη, πόσο ευγνωμονούμε το άτομο αυτό που στάθηκε για το παιδί μας πραγματικά αδελφικός φίλος...

Γιατί απέδειξε  περίτρανα ότι  η φιλία δεν έχει σχέση με θρησκείες, φυλές, εθνικότητες...

Έχει καλέσει μάλιστα και το Δημήτρη αλλά και την υπόλοιπη οικογένεια να τον επισκεφθούμε κάποτε στην Κίνα!!!... Δεν ξέρω για μένα και τη σύζυγό μου αλλά επειδή γνωρίζω  ότι όνειρο του Δημήτρη είναι να επισκεφθεί κάποτε την Κίνα, αν το επιτρέψουν κάποτε τα οικονομικά μας, θέλω να τον στείλω για ένα ταξιδάκι, αφού θα είναι σίγουρα γι΄αυτόν μία πολύ διαφορετική εμπειρία!

Την Καλημέρα μου σε όλους τους διαδικτυακούς φίλους και εύχομαι ολόψυχα να έχουμε όλοι μας κάποιους τέτοιους πραγματικούς φίλους... Και βέβαια κι εμείς να φερόμαστε ανάλογα προς αυτούς ...

Ήταν 1998 όταν υπηρετούσε ως στρατιώτης ο Συμεών στη Μονάδα, στην οποία ειχα την τιμή να υπηρετώ ως διοικητής...    Θεολόγος ήταν και εξαιρετικός χαρακτήρας αναμφίβολα...

Και να που μετά  από δώδεκα ολόκληρα χρόνια δέχομαι συγκινημένος τηλεφώνημά του ότι το Σάββατο 10 Ιουλίου -προχθές δηλαδή- στις 8 η ώρα το βράδυ θα γίνει ο γάμος του στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Θεσ/νίκης με την εκλεκτή της καρδιάς του, την Αναστασία, και ότι θα χαρεί πολύ αν παρευρεθώ στην πιο όμορφη στιγμή της ζωής του!

Και βέβαια δε θα μπορούσα να μην  πάω, όπως έχω πάει και σε τόσους γάμους τέως στρατιωτών μου, όταν μετά από χρόνια με καλούν και με συγκινούν πραγματικά... Γιατί οι τέως στρατιώτες μου θα είναι πάντα σαν δικά μου παιδιά  και θα χαίρομαι πραγματικά όταν είναι ευτυχισμένοι και έχουν προοδεύσει στη ζωή τους...

Ήταν  εξαιρετικά ευχάριστο να βλέπω το Συμεών και την Αναστασία -την οποία γνώρισα προχθές στο γάμο τους- να είναι ευτυχισμένοι αλλά και συγκινημένοι... Εύχομαι ολόψυχα ο χρόνος να μη φθείρει  καθόλου την σχέση τους γιατί είναι η μεγαλύτερη απειλή σε οποιοδήποτε γάμο...

Το παρακάτω βιντεάκι είναι αφιερωμένο στα παιδιά, το Συμεών και την Αναστασία,  που από προχθές ακολουθούν πλέον μαζί τα χνάρια της ζωής τους! Τους εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είναι παντα μαζί, αγαπημένοι και ευτυχισμένοι!  

Την Καλησπέρα μου και καλή εβδομάδα σε όλους τους διαδικτυακούς μου φίλους και για τους (τις) ελεύθερους (-ες) εύχομαι πολύ γρήγορα να μιμηθούν τον Συμεών και την Αναστασία!!!...